Γιατί ο παροξυσμός των τουρκικών απειλών πολέμου στο Αιγαίου, ‘’ακουμπά’’ στην Αλεξανδρούπολη.

Του Στέφανου Ανδριάνη*

Αφορμή για το παρόν άρθρο, στάθηκε μια εκτενής ανάλυση στην εφημερίδα Yeni Safak της 1/7/2022 στον απόηχο της πρόσφατης συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη με τίτλο: ‘’Είναι η κήρυξη νέου <<ψυχρού πολέμου>> του ΝΑΤΟ ένα μέσο για τη μεταρρύθμιση του διπολικού κόσμου ; ’’.  Δύο αποσπάσματα δίνουν, κατά τη γνώμη μου, κρίσιμη διάσταση στα θέματα στρατηγικής ασφάλειας του  Αιγαίου:

       Α)  ‘’…Η νέα γραμμή, ή το <<εικονικό τείχος>> από τη Βαλτική στο Αιγαίο, είναι πλέον σαν το νέο κέντρο βάρους του κόσμου….’’                Επισήμανση: ….Περισσότερα

Τουρκικές απειλές: Όχι μόνο επίσημες διπλωματικές παραστάσεις. Λόγο και ρόλο έχουν και οι ίδιες οι δυτικές κοινωνίες.

Του Στέφανου Ανδριάνη*

    Η μέχρι σήμερα  έξωθεν παρέμβαση για φρένο στις τουρκικές απειλές, είναι επί του παρόντος αμφίβολης αποτελεσματικότητας, γιατί καθ’ ένα από τα ισχυρά δυτικά κράτη αξιολογεί διαφορετικά την απειλή ως προς τα συμφέροντά του, από τη ….Περισσότερα

Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΑΝΤΙΠΑΛΟΤΗΤΑ ΔΥΣΗΣ ΜΕ ΡΩΣΙΑ

      Μέσα στον καταιγισμό των εικόνων καταστροφής και των αναλύσεων στα ΜΜΕ, κατέγραψα από την αρχή της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου, την εξής, στερεότυπα επαναλαμβανόμενη θέση από τους αναλυτές-σχολιαστές:

 Ναι, πράγματι υπήρξαν λάθη από την πλευρά της Ουκρανίας και της Δύσης αλλά η εισβολή της Ρωσίας είναι απαράδεχτη.

      Λογικότατη θέση, πλην όμως  προσπερνά την ουσία δηλ. το τι θα έπρεπε να έχει γίνει απ’ όλους τους εμπλεκόμενους πριν, ώστε να προκύπτει κάποιο συμπέρασμα, χρηστικό στην αναζήτηση/εύρεση λύσης.       

      Άραγε θα μπορούσε να αποτραπεί η τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή στην Ουκρανία, άρα και οι επιπτώσεις στους υπόλοιπους λαούς από τις καταιγιστικές οικονομικές κυρώσεις της Δύσης κατά του εισβολέα; Ειδικά τώρα, την ώρα που η καταστροφική σύγκρουση και οι κυρώσεις οδηγούν σε δραματικό μετασχηματισμό των μέχρι σήμερα γαιωστρατηγικών, γαιωπολιτικών και γαιωοικονομικών σχέσεων όχι μόνο μεταξύ Δύσης-Ρωσίας αλλά παγκόσμια;.

       Η ερμηνεία των γεγονότων, ειδικά αν θέλουμε να βρεθεί μια απάντηση στο τι μπορεί να γίνει για  να τερματιστεί η τραγωδία της Ουκρανίας, είναι αναγκαίο να ανατρέξουμε στο ιστορικό παρελθόν του ευρύτερου χώρου Ευρώπης και Ρωσίας.

        Το δράμα της Ουκρανίας και η αναζωπύρωση  νέων συγκρούσεων 30 χρόνια μετά τη λήξη του ψυχρού πολέμου το 1989, διαδραματίζεται πάνω στον ιστορικό καμβά που συνθέτουν τα κύρια πολιτικά, κοινωνικά, πολιτισμικά και οικονομικά μοτίβα, που σχηματοποίησαν το ιστορικό παρελθόν της Ευρώπης και της Ρωσίας, τους 2-3 τελευταίους αιώνες

      Ας πάρουμε πολύ σύντομα τα πράγματα από την αρχή.

 Ο δρόμος της  φιλελεύθερης δημοκρατίας στις σημερινές ισχυρές χώρες της Δυτικής Ευρώπης

        Ξεκινώντας από την περίοδο της αναγέννησης, και περνώντας στο διαφωτισμό και εν συνεχεία στη νεωτερικότητα, η Δύση διαμόρφωσε και στερέωσε μέσα από πολλές συγκρούσεις το σημερινό πολιτικό σύστημα της φιλελεύθερης δημοκρατίας, με πρότυπο την Αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία.

        Θεμελιακά στοιχεία του κώδικα πολιτικών αξιών με τα οποία ‘’ζυμώθηκαν‘’ οι λαοί της Δυτικής Ευρώπης και ΗΠΑ στις εσωτερικές τους λειτουργίες, είναι το κράτος δικαίου,  τα δημοκρατικά δικαιώματα και  οι ατομικές ελευθερίες, καθώς και η λογοδοσία στο λαό από την εξουσία.

Η διαφορετική  πορεία της Γερμανίας.

       Ο Διαφωτισμός και  η νεωτερικότητα ακολούθησε μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα διαφορετικό δρόμο1 ως προς το σύστημα εξουσίας. Πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα η ‘’ελέω θεού μοναρχία ’’ του βασιλικού οίκου Βίτελσμπαχ της Βαυαρίας (οίκος του ‘’1ου βασιλέα της Ελλάδας, Όθωνα) και της  ‘’πεφωτισμένης απολυταρχίας’’, του καθεστώτος του Φρειδερίκου του Μεγάλου στην Πρωσσία.  

        Τελικά, τα γερμανικά φύλα μετά την ολοκλήρωση της συνένωσή τους υπό τον Μπίσμαρκ το 1871,  ‘’ζυμώθηκαν’’ μέσα σε ένα απολυταρχικό-στρατοκρατικό σύστημα εξουσίας  μέχρι και το τέλος του  Β΄ΠΠ, το 1945. (εξαίρεση η  βραχύβια δημοκρατία της Βαϊμάρης).  Αξίζει να σημειώσουμε ότι παρ’ ότι υπήρξε πραγματική λατρεία γερμανικών βασιλικών οίκων, όπως και σημαντικού μέρους της πνευματικής ελίτ  προς την κλασσική Ελλάδα και ότι παρά την αξιόλογη φιλελληνικότητα που εκδήλωσαν το 18ο αιώνα, (Γουλιέλμος Α’, ΧάΪντεκερ κα),   δεν υπήρξε αντανάκλαση σε φιλελεύθερες αρχές, όπως στην υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη.

Οι Ανατολικές Ευρωπαϊκές χώρες

         Οι μεγαλύτερες χώρες, Πολωνία Λευκορωσία, Ουκρανία, Τσεχία, Σλοβακία, Ουγγαρία, Μολδαβία κλπ, βιώσαν την ίδια ιστορική περίοδο μέχρι και το τον Β΄ΠΠ, πολυτάραχη πορεία κάτω από λιγότερο ή περισσότερο αυταρχικές ηγεμονικές εξουσίες, με διαρκείς  εθνικιστικές και άλλες συγκρούσεις, εναλλασσόμενες  εχθρότητες ή φιλίες τόσο δυτικά με τους Γερμανούς όσο και ανατολικά με τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Κατά συνέπεια  λαοί της περιοχής, κατά συντριπτική πλειονότητα, είτε δεν βίωσαν κανένα κώδικα πολιτικών αξιών της φιλελεύθερης δημοκρατίας δυτικού τύπου, είτε βίωσαν ‘’αφυδατωμένες’’ μορφές της.

Η διαχρονικά ηγεμονική Ρωσική Αυτοκρατορία.

        Άρχισε να διευρύνεται, να αναπτύσσεται  και να  διαμορφώνεται ως ηγεμονική δύναμη με καθαρά αυτοκρατορικό σύστημα εξουσίας από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου το 17ος αιώνα και συνέχισε μέχρι την κατάρρευση του σοβιετικού καθεστώτος το 1989, που ήταν η πρώτη ισχυρή, πλην σύντομη αποδυνάμωση  της αυτοκρατορίας στην ιστορία της.   Χώρα με τεράστιο γεωγραφικό μέγεθος, με αυτοκρατορικό παρελθόν και με ποικίλους και ανεξάντλητους φυσικούς πόρους σε σύγκριση με οποιασδήποτε άλλη στην Ευρώπη και Ασία που συνιστούν την κοινωνικοοικονομική βάση πάνω στα οποία χτίστηκε και συντηρείται ο ρωσικός εθνικισμός.

        Οι αξίες της δυτικού τύπου φιλελεύθερης δημοκρατίας δεν βρήκαν ποτέ την ευκαιρία να διαπεράσουν το λαό της Ρωσίας.

        Η παραπάνω περιληπτική και ως εκ τούτου σχετικά ‘’ευθύγραμμη’’ ιστορική καταγραφή, είναι ευνόητο ότι δεν μπορεί να περιλαμβάνει ποιοτική αξιολόγηση λαών, με βάσει τη μεγαλύτερη ή μικρότερη ανεκτικότητά τους απέναντι σε αυταρχικά συστήματα εξουσίας του σήμερα ή σε πόση απόσταση βρίσκονται πολιτικά από χώρες με σύστημα εξουσίας της φιλελεύθερη δημοκρατία.  

       Ως συμπέρασμα από τα παραπάνω προκύπτει  ότι τα κριτήρια ανάδειξης ηγεσιών στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Ρωσίας είναι προέκταση του συλλογικού πολιτικού υποσυνείδητου στην πλειονότητα του κάθε λαού, όπως ‘’χτίστηκε’’ διαχρονικά, σε ένα πολιτικό περιβάλλον λιγότερου ή περισσότερου αυταρχισμού.

        Ο σημερινός Ρώσος πρόεδρος είναι eo ipso η αντανάκλαση στην ηγεσία του ιστορικού ψυχοπολιτικού αποθέματος των Ρώσων όπως περιεγράφηκε παραπάνω, λόγος για τον οποίο, κατά την άποψή μου, ποτέ δεν αντιμετώπισε, ούτε, αντιμετωπίζει -προς το παρόν- παρά την αυταρχικότητα, σοβαρή μαζική αμφισβήτηση.

       Η εισβολή στην Ουκρανία εντάσσεται στο πλαίσιο μιας επεκτατικής πολιτικής τόσο παλιάς όσο και η ρωσική αυτοκρατορία. Τούτο σε καμιά  περίπτωση δεν σημαίνει ότι ο νομοτελειακός χαρακτήρας με τον οποίο εμφανίζεται, αναιρεί ή μειώνει την ευθύνη της Ρωσίας, ως χώρας στο σύνολό της,  για την εισβολή και ανθρωπιστική καταστροφή στην Ουκρανία.

Η Φιλελεύθερη Δημοκρατία δεν διδάσκεται ούτε επιβάλλεται

        Πολλά παραδείγματα της πρόσφατης ιστορίας δείχνουν ότι το πολίτευμα της φιλελεύθερης δημοκρατίας δεν  διδάσκεται ούτε μπορεί να επιβληθεί έξωθεν σ’ ένα λαό.

         Η μόνη εξαίρεση λαού που του επιβλήθηκε βίαια εκδημοκρατισμός, ήταν από τους συμμάχους στους Δυτικογερμανούς μετά την ήττα του ναζισμού το 1945.  Η Δυτική Γερμανία αφομοίωσε και αξιοποίησε σε όφελός της πλήρως το νέο πολιτικό σύστημα τα τελευταία 80 περίπου. Από την άλλη πλευρά οι Ανατολικογερμανοί που τους επιβλήθηκε με ανάλογο τρόπο το σοβιετικό σύστημα διακυβέρνησης δεν είχαν την τύχη να ‘’εκπαιδευτούν’’ και να αξιοποιήσουν τη φιλελεύθερη δημοκρατία.  Η εξαιρετικά αργή περαιτέρω προσαρμογή των τελευταίων  στη δημοκρατία  φαίνεται από το μέχρι σήμερα γεγονός ότι στα κρατίδια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας βρίσκεται η κύρια βάση του νεοφασιστικού-εθνικιστικού  κόμματος AfD.

         Παρόμοια καθυστέρηση προσαρμογής καταγράφεται και σε πρώην Ανατολικές χώρες, οι οποίες παρά την ένταξή τους σε δυτικούς οργανισμούς και τη λειτουργία τους μέσα στους θεσμούς ΝΑΤΟ και ΕΕ, αποκλίνουν από τον κώδικα αξιών του δυτικού τύπου δημοκρατίας προς το αυταρχικότερο και επιμένουν σε αποκλίνουσα συμπεριφορά στο πλαίσιο της ΕΕ.

        Σημειώνω ότι ΝΑΤΟ και ΕΕ, δέχτηκαν τις παραπάνω χώρες στους κόλπους τους, μετά την αποδέσμευσή τους από την πρώην Σοβιετική Ένωση, όταν ζήτησαν την ένταξή τους σ’ αυτές, λόγω παραδοσιακής εχθρότητας ή καχυποψιών προς την Ρωσία. Η Δύση ενέταξε τις περισσότερες, με κύριο λόγο βέβαια το οικονομικό συμφέρον της, αλλά πιθανόν και για τον επιπλέον λόγο ότι η  ένταξη θα βοηθούσε να αποτραπούν ενδεχόμενες αναζωπυρώσεις  ιστορικών  εθνικιστικών αντιπαλοτήτων και συγκρούσεων μεταξύ τους, πράγμα πιθανό αν έμεναν μεμονωμένες και ανεξάρτητες χώρες στην περιοχή.

         Απροθυμία έδειξε η Δύση να συζητήσει θέμα ένταξης της Ρωσίας στο ΝΑΤΟ, όπως είχε αρχίσει να προβάλλεται  μετά το 2000 επί προεδρίας Μπους του νεότερου στις ΗΠΑ και Πούτιν στη Ρωσία. Είναι προφανές ότι η άρνηση οφείλεται στη μόνιμη καχυποψία των δυτικών ότι η Ρωσία ως αναπτυσσόμενη καπιταλιστική χώρα πλέον, με τους τεράστιους φυσικούς πόρους και το αυτοκρατορικό παρελθόν της θα επιδίωκε ηγεμονικό ρόλο στην Ευρώπη.

         Τελικά το ΝΑΤΟ επεκτάθηκε ανατολικά μέχρι το  2020 σε 14 χώρες του πρώην ανατολικού συνασπισμού και επιπλέον ξεκίνησαν από το 2008 συζητήσεις για ένταξη και της Ουκρανίας, στην οποία αρχικά αντέδρασαν Γαλλία και Γερμανία και φυσικά η Ρωσία. .

Η ιδιαιτερότητα της Ουκρανίας 

        Η Ουκρανία με ανεξαρτησία μόνο 30 χρόνια περίπου, είναι μια οντότητα διαιρεμένη, με τη μισή περίπου να ‘’κοιτάζει’’ δυτικά  και την άλλη μισή ανατολικά προς Ρωσία. Κανείς μέχρι σήμερα ηγέτης της δεν στάθηκε ικανός  να συμβιβάσει το εσωτερικό μέτωπο και  παράλληλα να  χειριστεί την εξωτερική πολιτική της χώρας ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και στη Ρωσία, χωρίς να την εκθέσει σε κίνδυνο.

        Από την άλλη πλευρά η Ρωσία μετά την σταδιακή ανάκαμψη και ισχυροποίησή της, άρχισε από το 2008 μια εντεινόμενη αντίδραση στην περαιτέρω επέκταση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία,  θέτοντας θέματα μη ένταξης στο ΝΑΤΟ και ανεξαρτητοποίησης των ρωσόφωνων ανατολικών περιοχών της.

         Τη σύγκρουση στην Ουκρανία είχαν δυστυχώς  ‘’προφητεύσει’’ γκουρού της αμερικανικής πολιτικής όπως o κορυφαίος  της αμερικανικής στρατηγικής ανάσχεσης της Σοβιετικής Ένωσης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, George F. Kennan, ο οποίος είχε χαρακτηρίσει το 1997 την επέκταση του ΝΑΤΟ στην Κεντρική Ευρώπη «το πιο μοιραίο λάθος της αμερικανικής πολιτικής σε ολόκληρη την εποχή μετά τον Ψυχρό Πόλεμο2.   Το έτερον ‘’ιερό τέρας’’ της αμερικανικής πολιτικής Henry Kissinger  ο οποίος έγραφε το 2014 (σ.σ. αμέσως μετά την Ρωσική εισβολή στην Κριμαία), ότι ‘’.. αν η Ουκρανία θέλει να επιβιώσει και να ευδοκιμήσει, δεν πρέπει να είναι το φυλάκιο καμίας πλευράς ενάντια στην άλλη’’3, , στην ίδια κατεύθυνση προβληματισμών και για την Ουκρανία, έχει τοποθετηθεί, μεταξύ άλλων πολιτικών και ο επιδραστικότερος της γενιάς του, κορυφαίος Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας John Joseph Mearsheimer.

       Η συνέχεια είναι γνωστή. Η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου του 2022 με κατάληξη την ανθρωπιστική καταστροφή που ξεδιπλώνεται και διογκώνεται μπροστά μας καθημερινά.

       Τούτων δοθέντων, πρέπει να σημειώσουμε ότι ο προηγούμενος, από 2014 μέχρι 2019 Ουκρανός πρόεδρος  Ποροσένκο  (υπόδικος στην Ουκρανία από το 2021 για εσχάτη προδοσία)  χρονοτριβούσε και ελισσόταν ευέλικτα με το θέμα  ‘’καυτή πατάτα’’ ΝΑΤΟ στο χέρι, μέχρι που  το πέρασε στον ….επόμενο, τον σημερινό πρόεδρο Ζελένσκι. Οι εξελίξεις έδειξαν ότι  πριν από την προώθηση του θέματος ΝΑΤΟ, δεν είχαν διασφαλιστεί πλήρεις διεθνείς εγγυήσεις για να μην οδηγηθεί σε καταστροφή η χώρα.

      Από στρατιωτικής πλευράς με την εισβολή φάνηκε ότι η όποια στρατιωτική οργάνωση άρχισε αργά, ελάχιστες μέρες πριν την εισβολή και συνεχίστηκε εκ των ενόντων,  χάρις στη ουσιαστική κινητοποίηση και συμμετοχή της πλειονότητας του  λαού.

      Τελικά,  το κύριο βάρος της πραγματικά σοβαρής αντίστασης που παρακολουθούμε μέσα και γύρω από τις πόλεις, έμεινε στις κατά τόπους δυνάμεις του Ουκρανικού στρατού, στις δυνάμεις των πράγματι ακραίων εθνικιστικών συγκροτημάτων αλλά και στην ισχυρή συμμετοχή και υποστήριξη της πλειονότητας του ουκρανικού λαού. Είναι ηρωισμός, ότι  καταφέρνουν να αντιμετωπίζουν πάνω από 20 ημέρες τώρα τη σκληρή  ρωσική επίθεση εναντίον των πόλεων.

        Ο Ζελένσκι, γρήγορα μετά το πρώτο σοκ, ξεδίπλωσε μια πράγματι τεράστια και επιτυχημένη προσπάθεια εμψύχωσης των Ουκρανών αλλά και ευαισθητοποίησης της διεθνούς κοινής γνώμης πράγμα που  τον κατέστησε ηρωική μορφή.

       Η παρομοίωσή του ως σύγχρονος Τυρταίος4 , δεν θα ήταν υπερβολή.

        Εν κατακλείδι η Ουκρανία συνεχίζει να καταστρέφεται ραγδαία από τους Ρώσους.  Οι Ουκρανοί μάχονται ηρωικά και απελπισμένα, αλλά οι συσχετισμοί είναι εξαιρετικά  δυσμενείς. Μια από τις λύσεις για το επέκεινα, θα μπορούσε να προκύψει αν ξαναδιαβάσουν όλοι οι εμπλεκόμενοι τον Κίσσιγκερ σχετικά με την Ουκρανία, (‘’αν η Ουκρανία θέλει να επιβιώσει και να ευδοκιμήσει, δεν πρέπει να είναι το φυλάκιο καμίας πλευράς ενάντια στην άλλη’’).   

*  Ο Στέφανος  Ανδριάνης είναι Αντισ/γος ε.α , Πολιτ. Μηχανικός,
-  πρώην αιρετός της αυτοδιοίκησης  ν. Χανίων.
 -  πρώην Πρόεδρος & Διευθ. Σύμβουλος των  ΕΑΣ, (ΕΒΟ-ΠΥΡΚΑΛ)

  1. Παναγ. Κονδύλη ‘’Μελαγχολία και Πολεμική’’ εκδόσεις Θεμέλιο 2002)
  2. Εφημερίδα ‘’New York Times’’ 5 Φεβρουαρίου 1997
  3. Εφημερίδα‘’The Washington Post’’ 5 Μαρτίου, 2014
  4. Τυρταίος: Έγραψε και απάγγελε πολεμικά ποιήματα, ελεγείες και παιάνες που βοηθούσαν στην εξύψωση του μαχητικού πνεύματος των στρατιωτών στο πεδίο της μάχης και την αγάπη προς την πατρίδα, προσφέροντας  τα μέγιστα στη συντριπτική νίκη των Σπαρτιατών κατά των Μεσηνίων κατά τον Β’ Μεσσηνιακό Πόλεμο.(670 π.Χ.)  

 

Ο νέος πρόεδρος ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ απέναντι στο 1,3 εκατομ. ψηφοφόρους, του πολιτικού ‘’καναπέ’’.

Του Στέφ. Ανδριάνη*

       Ο σχηματικός πολιτικός επιμερισμός  Κεντροδεξιά – Κεντροαριστερά, , αντίθετα με κάποιους ισχυρισμούς, δεν δείχνει να έχει ανατραπεί στη χώρα μας. Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι  ο επιμερισμός είναι παρών εντός και εκτός Ελλάδας, παρ’ ότι  οι  διαχωριστικές γραμμές  -προϊόντος του χρόνου-  γίνονται λιγότερο σαφείς.

Στη 10ετία της πολλαπλής κρίσης 2009 – 2019 στη χώρα μας, καταγράφεται ….Περισσότερα

Η Εθνική Αντίσταση στη Χώρα μας και στην περιοχή μας.

Του Στέφ. Ανδριάνη*

    Ομιλία του Στέφανου  Ανδριάνη* στις 28/11/2021, στον εορτασμό της επετείου  της Εθνικής Αντίστασης

           

            Το Όχι του  Ελληνικού λαού στη γερμανική ναζιστική σκλαβιά, ήταν εξίσου βροντερό με το μεγάλο  Όχι στους Ιταλούς το 1940.           Η αντίσταση ξεδιπλώθηκε από την αρχή της κατοχής.          ….Περισσότερα

Διεθνοποίηση ΤΩΡΑ, δύο τουρκικών προκλήσεων κατά του δυτικού πολιτισμού, μέσα στις δυτικές κοινωνίες. …………………………………………………………………………………………………………………… Internationalization now, directly within Western Societies of two Turkish offencive challenges against western civilization.

ΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣH ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΘΝΟΠΟΙΗΣΗ

Όλες οι ιστορικές δυτικές αυτοκρατορίες, έχουν γίνει πρώην.

Αρκετές, κατάφεραν εφαρμόζοντας ήπιες μορφές ισχύος, όπως προχωρημένη επιστήμη και τεχνολογία, ισχυρές οικονομικές δυνατότητες κα., να διατηρήσουν επιρροή και οικονομικές δραστηριότητες, σε πρώην κτήσεις-αποικίες.

Η Τουρκία, είναι επίσης πρώην αυτοκρατορία, η οποία κατέρρευσε  πριν ένα αιώνα, -νομοτελειακά-  ως ‘’μεγάλος ασθενής’’. Τις τελευταίες 10ετίες είναι η μοναδική πρώην αυτοκρατορία που έχει ξεκινήσει και εντείνει  αυτοκρατορική επιστροφή μέσα από αναθεώρηση συνθηκών  και με κύριο μέσο εξάπλωσης το …σπαθί του Μωάμεθ.  ….Περισσότερα

Οι διαχρονικοί στόχοι της Τουρκίας δεν είναι μέσα σε …..καλειδοσκόπιο.

   Του Στέφανου Ανδριάνη*

     Ένα αναπάντητο ερώτημα στη χώρα τώρα και δεκαετίες, είναι γιατί σε κάθε ελληνοτουρκική κρίση οι ελληνικές κυβερνήσεις αιφνιδιάζονται, με αποτέλεσμα να αντιδρούν   βεβιασμένα και ‘’εκ των ενόντων’’.

    Σκηνικό επαναλαμβανόμενο μετά από κάθε κρίση: η εκάστοτε αντιπολίτευση κατακεραυνώνει για ανικανότητα την αντίστοιχη …αιφνιδιασμένη κυβέρνηση και η χώρα κατακλύζεται ….Περισσότερα

Η Δύση δεν θέλει την Τουρκία ‘’κουμανταδόρο’’ στην περιοχή, αλλά αυτό δεν λύνει το πρόβλημα ασφάλειας της χώρας μας

Του Στέφ. Ανδριάνη

 

Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΚΤΟΞΕΥΤΗΚΕ Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΕΠΕΚΤΑΤΙΣΜΟΣ.

To δυτικόστροφο κοσμικό κράτος, το οποίο δρομολόγησε  ο Κεμάλ Ατατούρκ το 1923, δεν κατάφερε τελικά παρά τις προσπάθειες, να ενσωματώσει στην Τουρκία βασικές δυτικές δημοκρατικές αξίες, με εξαίρεση πληθυσμιακά στρώματα σε μέρος παράλιων ζωνών.

Υπερίσχυσαν: Η προυπάρχουσα του κεμαλισμού ισχυρή θεοκρατική οθωμανική συνείδηση και ο αντιδυτικισμός, ριζωμένος στην πεποίθηση, ότι ….Περισσότερα

Χωρίς κομματικές συγκλίσεις, η χώρα δεν μπορεί να ανεβάσει επίπεδο χειρισμών στα κρίσιμα εθνικά θέματα.

Του Στέφ. Ανδριάνη*

 

Στρατηγικούς Άξονες έχει η χώρα,  αλλά…

    Οι σταθεροί και διαχρονικοί στρατηγικοί άξονες εξωτερικής πολιτικής της χώρας είναι:  ο Ευρωατλαντικός  προσανατολισμός, η αντιμετώπιση της απειλής εξ ανατολών και το ενδιαφέρον για ενεργό συμμετοχή στις Βαλκανικές εξελίξεις, όπως διαμορφώνονται ….Περισσότερα

ΗΠΑ, ΕΕ, Τουρκία, Ελλάδα, Κύπρος και ενεργειακά κοιτάσματα.

Του Στέφανου Ανδριάνη*

Ο Ψυχρός Πόλεμος ανάμεσα στο Δυτικό με το Ανατολικό μπλοκ, (1947-1991), εκτόξευσε υπέρμετρα την Τουρκική ‘’γεωπολιτική μετοχή’’ στο ‘’γεωστρατηγικό χρηματιστήριο’’ της Δύσης.

Η απειλή από την υπερδύναμη του Βορρά, οδήγησε τον ‘’επιτήδειο ουδέτερο’’ του Β΄ ΠΠ, στην ομπρέλα ασφαλείας της Δυτικής υπερδύναμης. ….Περισσότερα

MATI 23/7: Η εκκένωση που έγινε και εκείνη που δεν έγινε.

  Του Στέφανου Ανδριάνη*

    Έντεκα χρόνια μετά τους 65 νεκρούς από την πυρκαγιά στην Πελοπόννησο το 2007 ο ‘’στρατηγός άνεμος’’, ξανανίκησε για μια ακόμη φορά κατά κράτος, το ελληνικό κράτος, στην Ανατολική Αττική, προσθέτοντας ακόμα 94 (μέχρι σήμερα) νεκρούς.

     Για μια ακόμη φορά ξεκίνησε -και τότε- η αναδιάρθρωση του συστήματος αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών και Πολιτικής Προστασίας  και ένα από τα βασικά αντικείμενα του επανασχεδιασμού ήταν η οργανωμένη ……………………………. ….Περισσότερα

Η π. ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, μέσα στο βεληνεκές του Νεοθωμανικού Ισλαμικού Τόξου.

 

 

Του Στέφ. Ανδριάνη*

Στις 2 Απρ., μια εμπεριστατωμένη ανάλυση από την Ισπανική εφημερίδα Ελ Παϊς, αναφέρεται στη ‘’μακριά σκιά του Ερντογάν στα Βαλκάνια’’ η οποία ‘’εκτείνεται σαν λεκές από μελάνι’’

    Τα τελευταία χρόνια πολλαπλές αναλύσεις στο διεθνή χώρο επισημαίνουν ότι η Τουρκία  απλώνει συνεχώς ‘’μακρύ χέρι’’ στα μετακομμουνιστικά Βαλκάνια, όπως π.χ. το Γερμανικό Think Tank, Stiftung Wissenschaft und Politik (SWP), ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών ….Περισσότερα

ΤΟ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΓΥΡΩ ΜΑΣ, Η ΑΠΕΙΛΗ ΚΑΙ ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ.

*Του Στέφ Ανδριάνη.

 

Η τουρκική εξωτερική πολιτική είναι διαχρονικά εθνικιστική και επεκτατική.

    Αναβαθμίστηκε με τη διατύπωση της θεωρίας του ‘’Στρατηγικού Βάθους’’ από τον Αχμέτ Νταβούτογλου το 2001.

    Η θεωρία, προέβλεπε μεν μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες, πλην όμως η μεγαλομανία της προσωπικότητας του Ερντογάν την εμπλούτισε με Νεοθωμανικά επεκτατικά ‘’οράματα’’, ενώ με αφορμή το πραξικόπημα του 2016, η επιθετικότητα άρχισε να απογειώνεται.

     Οι γεωστρατηγικές φαντασιώσεις και η Νεοθωμανική εικόνα που προβάλει η Τουρκία, καθώς και  συνοδές στρατιωτικές ενέργειες, συνοψίζονται ως εξής.   ….Περισσότερα

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΟΝ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ ΧΩΡΟ, ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΑΛΛΑΓΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ

Του Στέφ Ανδριάνη*

 

    Το πολιτικό σκηνικό είναι ‘’στομωμένο’’ ανάλογα με εκείνο πριν το 1910.

   Διέξοδο τότε, έδωσε ο Ελ. Βενιζέλος, μετά από το Κίνημα στο Γουδή το 1909, που άνοιξε το δρόμο για εξελίξεις.

     Η χώρα χρειάζεται μια νέα πολιτική δύναμη, που με δημοκρατία και δυναμισμό θα ξεμπλοκάρει το πολιτικό σύστημα και θα ….Περισσότερα

Ευκαιρία αλλαγής: Επιλογή ηγεσίας στον Ενδιάμεσο Χώρο

Του Στέφ. Ανδριάνη*

     Ο πολιτικός χώρος ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, δρομολόγησε μια ακόμη προσπάθεια συγκρότησης του -πιο περίπλοκη από τις προηγούμενες-  ξεκινώντας από την εκλογή ηγεσίας.

     Είναι προφανές ότι το μέχρι σήμερα πρόβλημα του χώρου, δεν είναι  κυρίως τόσο το να ξεκαθαρίσει ιδεολογικά θέματα,  όσο το να βρεθούν συμβιβαστικές λύσεις σύζευξης προσωπικών πορειών,  πολλών κυβερνητικών πρωτοκλασάτων του παρελθόντος.

   Οι μέχρι τώρα προσπάθειες τέτοιας σύζευξης απέτυχαν, γιατί …………………. ….Περισσότερα